maandag 20 september 2010. BNDESTEM, door Ad Pertijs.  Artikel klik hier Filmpje klik hier

Sander Oostlander baalde als een stekker. Niet zozeer omdat de jeugdige Wesley Kreder hem zojuist in de eindspurt van de Baronie Breda Classic gedecideerd had terugverwezen naar de tweede plaats.
"Hij is nu eenmaal explosiever dan ik." Nee, het zit de 25-jarige Van Vliet-renner vooral niet lekker dat mensen denken dat het een logische uitslag was omdat renners van Rabobank sowieso beter zijn dan de rest. "Dat klopt niet. Wie het wielrennen een beetje volgt, weet dat wij op dit niveau de beste ploeg zijn", zegt de Zuid-Hollander.

Toen Wesley Kreder hoorde hoe zijn provinciegenoot de verhoudingen ziet, gingen zijn blauwe ogen glimmen. "Dan heeft hij vandaag kunnen zien wie echt de beste is."

Het is de aard van een Kreder. Met drie neven bestormen ze momenteel vol bravoure de hemel. Michel Kreder (23) reed de afgelopen weken in dienst van Garmin zijn eerste grote ronde (Vuelta), diens broer Raymond (21) is opgenomen in de opleidingsploeg van datzelfde Garmin en zijn neef Wesley maakt dus deel uit van de talentenformatie van Rabobank. "Het zijn echte wielrenners", zegt Rabo's ploegleider Arthur van Dongen over de Kreder Family. "Mannen met koersintelligentie en een grote gedrevenheid."

De Baronie Breda Classic van gisteren was Wesley Kreder volgens Van Dongen op het lijf geschreven. "Omdat het een wedstrijd is die gewonnen wordt op instelling."

De remake van de Omloop van de Baronie mag dan qua publieke belangstelling nog achterblijven bij de aloude klassieker, de ingrediënten voor een zware, levendige koers zijn er al wel. Tijdens de verkenning had Van Dongen gezien dat vlak na Zevenbergen (na amper 25 kilometer) het kaf al van horen zou worden gescheiden. "Vanaf de dijk rechtsaf een smal weggetje in. Wind van opzij. Ideaal voor onze eerste aanval", aldus de ploegleider.

Er kwam een groep van ongeveer twintig renners voorop, onder wie vijf van de zes Rabobank-renners. Van Vliet had er wat minder mee. De ploeg van Oostlander liet het werk dan ook over aan de Rabo's en hoopte op versterking van achteruit.

Tachtig kilometer verder begon de sterke kopgroep zo stroef te draaien, dat vier renners de aanval zochten: Wesley en Raymond Kreder (Pedaalridders), Sander Oostlander en Cornelius van Ooijen (Piels). Oostlander zag het direct zitten. "Twee neven en twee vrienden, dat moest lukken."

Van Dongen was minder blij. "Omdat we ons overtalvoordeel kwijt waren. Een renner was eigenlijk te weinig." Wilco Kelderman probeerde samen met Marc Goos (Piels) nog wel de overstap te maken, maar de twee bleven hangen.

Van Dongen stond voor een dilemma. Door allerlei omstandigheden (renners die net terug waren van een blessure of die om een andere reden niet meer honderd procent fit waren) had hij de renners niet meer om het gat dicht te rijden. "In principe mag een renner van ons niet meewerken in een ontsnapping waarin we niet de overmacht hebben."

Wesley Kreder mocht het uiteindelijk wel. "Dat tekent toch het vertrouwen dat ze in me hebben", zei de man uit Zevenhuizen na afloop. "Een Kreder kan inderdaad een koers afmaken, maar het tekent vooral de instelling van Wesley dat hij de verantwoording durft te dragen op zo'n moment. Toen ik naast hem kwam rijden, zei hij dat hij zich sterk genoeg voelde om de koers af te maken."

Op dat moment gaf ook de ploegleiding van Rabo de kopgroep van vier de zegen mee. Wesley Kreder: "Ik weet op dat moment ook dat ik kan rekenen op mijn neef Raymond. Hij zou Van Ooijen in de gaten houden, ik Oostlander."

Toen Oostlander op tien kilometer voor de meet, even voor het binnenrijden van de Haagse Beemden in de aanval ging, was de jongste Kreder er als de kippen bij om de Van Vliet-renner te counteren. Sterker nog, Kreder nam direct fel over. Hij rook zijn kans en in de wagen van Rabobank kon weer gelachen worden. De oranjebrigade was weer de bovenliggende partij. In de finale en in de eindspurt gebeurde waar Oostlander al voor vreesde. "Ik ben niet explosief genoeg om hem verrassen of om hem te kloppen in de sprint."

Hij probeerde het met een lange machtsspurt, maar Kreder kwam op 150 meter van de meet soepeltjes uit zijn wiel en spurtte nog frisjes naar de zege.

"Ik deed het ook voor mijn moeder", zei hij. "Ze heeft twee lichte beroertes achter de rug. Vandaag was ze er gelukkig weer bij en ik zag haar tranen toen ik gewonnen had."

De familieband is hecht. En inspirerend. Neef Michel is al prof. Wesley wil hem achterna. "Ik weet dat ik het aankan. Maar ik moet wel nog even geduld hebben", zegt hij op zelfverzekerde toon. "Je moet de goede focus hebben en je moet goede uitslagen rijden."

Of de zege van gisteren meehelpt om prof te worden? "Een beetje wel, denk ik."